Moord op Henk Opentij en Mary Run

10688032_1523468417896156_1604629303230142728_o2012: Bloedspoorpatroononderzoek en DNA-verwantschapsonderzoek leiden tot oplossing cold case uit 1997: de moord op Henk Opentij en Mary Run.

In november 1997 worden Henk Opentij (79) en zijn vriendin Mary Run (73) op beestachtige wijze overvallen en vermoord. De moord bleef onopgelost, tot in 2008 een coldcaseteam de zaak wederom onder de loep neemt. Men ontdekt een afwijkend bloedspoor op het overhemd van Opentij; een grote hoeveelheid bloed met los daarvan twee kleine bloeddruppels. Alsof iemand boven het slachtoffer heeft gestaan en zelf heeft gebloed. De twee druppels worden onderzocht op het NFI en er onstaat lichte euforie: uit één van de druppels wordt een DNA-profiel verkregen van een onbekende man – het andere matchte met het DNA-profiel van het mannelijke slachtoffer. Dit was het tot nu toe eerste profiel dat gevonden wordt, anders dan van de slachtoffers. Helaas is er geen match in de DNA-databank, en ook niet in de buitenlandse DNA-databanken. Men besloot een grootschalig DNA-onderzoek op te zetten. Geen uitnodigingen aan iedereen in een straal van vijf kilometer, zoals in de zaak Vaatstra; ten eerste wordt er in Amsterdam-Noord nogal veel verhuisd en was de kans groot dat de bewoners uit 1997 allang waren verhuisd. Ten tweede is er op die locatie geen sociale druk, zoals op het platteland. Mensen zullen elkaar er niet aansporen om mee te doen aan een vrijwillig DNA-onderzoek. Nee; men besluit zich in eerste instantie te richten op de 158 mannen die al in het omvangrijke dossier genoemd werden. Uiteindelijk doen er 138 mensen vrijwillig mee. Daaronder ook de schoonzoon en kleinzoon van Mary Run; omdat zij een tijdlang werden verdacht van betrokkenheid, waren zij juist extra gemotiveerd om aan het onderzoek mee te doen. Na het onderzoek kon de familie worden gerehabiliteerd; er was geen match. Ook de profielen van de andere 136 deelnemers aan het onderzoek matchten niet.

Van de 20 mensen die niet mee wilden doen, weigerden 17 personen hun medewerking, kon 1 persoon niet getraceerd worden en zaten er 2 mannen in een psychiatrische instelling; hun artsen gaven geen toestemming voor DNA-onderzoek. Het coldcaseteam focuste zich vervolgens op de 17 weigeraars. Zestien bleven hardnekkig weigeren om uiteenlopende redenen; eentje ging alsnog overstag en kon worden uitgesloten.
Eind 2011 komt het team tot de conclusie dat er ondanks alles geen oplossing is gevonden in deze zaak. Het onderste is uit de kan gehaald. Er blijft wel hoop: want er is nu tenminste een DNA-profiel.

Na enkele dagen wordt het onderzoeksteam gebeld door Peter R. de Vries. Hij had een anonieme tip gekregen met zelfs de namen van twee mogelijke daders; die anonieme persoon wist ook te vertellen dat ze destijds waren binnengekomen met sleutels die ze op straat hadden gevonden. Een interessant gegeven dat nieuw licht op de zaak wierp; de politie was geïnteresseerd. Het ging om twee Surinaamse mannen; Melvin R. en Miquel K. Het bloedspoor van de onbekende man wordt onderworpen aan een Y-chromosomaal en mitochondriaal DNA-onderzoek, om iets te kunnen zeggen over de geografische herkomst van degene van wie het bloedspoor afkomstig is. De resultaten bleken zeer goed te passen bij iemand van Afrikaanse origine. Verder wordt bekend dat een van de twee mannen destijds bij Opentij en Run in de buurt woonde. Men kwam erachter dat het om twee neven ging ; er is toen een stamboom gemaakt met alle familieleden. En men kwam erachter dat een halfzus van Melvin in de DNA-databank zat; Melvin en zij hebben dezelfde moeder. Met het DNA van Melvins halfzus is vast te stellen of het spoor van Melvin R. kan zijn; het is dan juni 2012, en sinds april is het wettelijk toegestaan om onder strikte voorwaarden DNA-verwantschapsonderzoek in strafzaken te verrichten. Mitochondriaal DNA-onderzoek kon worden ingezet en ja: het matchte. Een toevalstreffer natuurlijk; het bloedspoor op het overhemd had ook van Miquel kunnen zijn. Maar nu was in ieder geval zeker dat er een relatie was tussen het bloedspoor op de plaats delicht en het DNA-profiel van de halfzus van Melvin; vooral na aanvullend autosomaal onderzoek met waargenomen overeenkomsten. De zaak is inmiddels uniek op DNA-gebied: zo ongeveer alle soorten forensisch DNA-onderzoek zijn ingezet; autosomaal, LCN, Y-chromosomaal, mitochondriaal, DNA-onderzoek van uiterlijk waarneembare persoonskenmerken, internationale uitwisseling van DNA-profielen, grootschalig DNA-onderzoek en verwantschapsonderzoek: alles is aan bod gekomen. Al is het de combinatie met de tip van Peter R. de Vries geweest die tot de oplossing heeft geleid.

Toen in juli 2012 de uitslag van het DNA-verwantschapsonderzoek kwam, was het de eerste match die tot stand kwam sinds de invoering van de nieuwe wet die dit soort onderzoek mogelijk maakt. Alleen tegen Miquel was nog geen technisch bewijs. Er is alleen een groot vermoeden dat hij inderdaad betrokken was; de twee neven ging in 1997 veel met elkaar om en kwamen bovendien samen in aanraking met justitie. De levens van de twee heren, inmiddels allebei 34 jaar, werden grondig in kaart gebracht. Ze worden goed in de gaten gehouden en men probeert ze wakker te schudden door de media in te schakelen; maar dit mislukt. Melvin wordt pas geprikkeld als de politie in oktober 2012 een poststuk laat bezorgen met een krantenartikel over de zaak; zijn reactie wordt op band opgenomen en de man kan worden opgepakt. Na enkele dagen bekent hij – maar pas nadat op het NFI werd geconstateerd dat er inderdaad een match was tussen het DNA-profiel van de verdachte en dat van het bloedspoor op het overhemd van Henk Opentij. Ook Miquel werd toen aangehouden en ook deze man bekende. Na vijftien jaar was de zaak opgelost. Melvin en Miquel hadden inderdaad een sleutelbos gevonden met eraan een adreslabel; bij het gebruiken van de sleutel kwamen ze oog in oog te staan met de bewoners. Henk Opentij was een voormalige bokser die Melvin nog een klap op de neus gaf; als het ware heeft hij daarmee zelf de zaak opgelost. De bloedneus zorgde voor het DNA-spoor dat door het coldcaseteam werd opgemerkt. De rechtbank legde de neven een celstraf op van vijftien jaar. Het Openbaar Ministerie wilde een hogere straf en ging in hoger beroep; die uitspraak volgt na de zomer van 2014.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s